Yıllar yılı binbir paradoxla kendine has çizgiden uzaklaşmış yığınlar, gelecek hakkında oldukça endişeli ve ümitsiz. Yürekler dermansız...zihinler fakir...ilhamlar sevimsiz...

Ruh dünyası böylesine sarsık ve istikbali içiçe kaos, canı dudağında perişan kitleler, dizlerine derman, yüreklerine fer bekliyorlar. Kendisinde hayat ve saadet umduğu havarisini , iman ve ümit mesajlarıyla karşısında bulması, onun için en hayati bir mevzudur...

Ümit herşeyden evvel bir inanç işidir.İnanan insan ümitlidir ve ümidide inancı nisbetindedir. Bu itibarladır ki, sağlam inanç mahsulü çok şeyler, bazılarınca harika zannedilmektedir. Aslında , ümit, azim ve kararlılık, iman dolu bir kalbe girince, beşeri normaller aşılmış olur. Bu seviyede gönül hayatına sahibolamayanlar ise bunu fevkaladeden sayarlar...

Hele insan, inanacağı şeyi iyi seçebilmiş ve ona gönül vermişse, artık onun ruh dünyasında, ümitsizlik, karamsarlık, ve bedbinlikten asla sözedilemez...

Fert, ümitle varlığa erer; toplum onunla dirilir ve gelişme seyrine girer. Bu itibarla, ümidini yitirmiş bir fert var sayılamayacağı gibi, ümitten mahrum bir toplum da felç olmuş demektir.

Ümit insanın kendi ruhunu keşfetmesi ve ondaki iktidarı sezmesinden ibarettir. Bu sezişle insan, kainatlar ötesi Kudreti Sonsuz'la münasebete geçer ve onunla herşeye yetebilecek bir güç ve kuvvete ulaşır. Bu sayedede , zerre güneş; damla derya parça bütün ve ruh kainatın bir soluğu haline gelir.

Adem Nebi,(s) semasının karardığı, azminin kırıldığı ve canının dudağına geldiği bir devrede, ümitle silkindi, "nefsime zulmettim" dedive dirildi. Şeytan ise, gönlünden akıttığı ümitsizlik kan ve irin içinde bocaladı durdu ve nihayet boğuldu...

Her gönül-eri ümitten bir meşale ile yola çıkmış, bununla tufanları göğüslemiş; fırtınalarla pençeleşmiş ve dalgalarla boğuşmuştur. Kimisinde de ümitCudi tomurcuğu, kimisinde irem bağları kimisindede Medineleşen bir Yesrib haline gelmiştir. Bu vadide her ümit kahramanı, aynı zamanda Hak katının azizi, halkın da bayrağı olmuştur.

Ne yiğitçe ve çalımla yola çıkanlar vardır ki, iman ve ümit zaafından ötürü, yarı yolda kalmışlardır. Küçük bir zelzele, gelip geçici bir bir fırtına, akıp giden bir sel, onların azim ve iradelerinide beraber alıp götürmüştür. Ya kendilerine ümitle bağlanıp sonradan onlarla beraberyeis bataklığına düşüp boğulanların hali, o hepten yürek acısıdır.

Bizler topyekün bir millet olarak, dayanıp darılmayan, azmedip yılmayan ve hele ümitsizliğe asla kapılmayan yol göstericilere; ekmek kadar, su kadar, hava kadar ihtiyaç içindeyiz. Hevesle yola çıkıp hevalarına göre aradıklarını bulamayonca, ya ümitsizliğe düşmüş veya Yaradanla cedelleşmeye girişmiş olanlara gelince; onlar bizden, bizde onlardan fersah fersah uzakta bulunmaktayız. Feleğin geniş dairedeki çarkı çemberi, hiçbir zaman, yerdeki bu sefillerin kokmuş felsefelerine ve bozuk hendeselerine göre cereyan etmeyecektir...!

Binbir ümit tomurcuğunun tebessüm ettiği ve binbir tohumun, toprağın altında kara düşecek cemreyi beklediği şu günlerde, ümitten mahrum gönüllere ümit dileklerimizle...